Geboren in ons hart

Vandaag is hij jarig. Onze pleegzoon.Weer een verjaardag die hij in de gevangenis viert. En gek genoeg mis ik hem met de jaren steeds meer. Terwijl het contact momenteel vrijwel nihil is. Word ik ouder? Zachter? Emotioneler? Of wordt het gemis gewoon groter naarmate de jaren zich opstapelen? Toen hij op zijn achtste bij ons kwam, zeiden we: “Hij is geboren in ons hart.” Dat is nooit veranderd. Zijn leven is tot nu toe één grote bak ellende. Eerlijk gezegd: menig producent zou er een dramatische serie van kunnen maken. Alleen is dit geen serie. Dit is zijn leven. Rationeel… Lees meer

Twee vrouwen die ik inmiddels al een aantal jaren bezoek in mijn werk als auditor. Binnen de gezinshuizen vallen zij op door hun bijzondere doelgroep: ernstig gehandicapte kinderen. Vorig jaar vertelden ze over een baby die met spoed bij hen was geplaatst. Zeer jonge ouders, die niet in staat waren om voor hun ernstig zieke baby te zorgen. Zij namen hem op in hun gezin en wilden hem, in de paar maanden die hem nog gegeven leken, een warm thuis bieden. Vader en moeder waren altijd welkom, net als de oma’s. Ook de twee andere kinderen in het gezinshuis waren… Lees meer

De rechtszaak over het pleegmeisje uit Vlaardingen laat mij niet los. Gruwelijk en zo verdrietig om nu de details te horen van wat hier jaren achter de voordeur kon gebeuren. Achter elke voordeur kan er iets aan de hand zijn. “Elk huisje heeft zijn kruisje”, zeggen ze wel eens.Bij pleegzorg verwacht je toch anders. Hier zijn altijd andere partijen betrokken, waarvan je zou verwachten dat ze regelmatig achter de voordeur komen en volgen hoe het met een kind van een ander gaat. “Hoe is het om voor een kind van een ander te zorgen?” Dat werd mij vaak gevraagd, toen… Lees meer