15 jaar in ons hart

Lieve jongen,

Net voor je achtste verjaardag kwam je in ons leven. Een vrolijk, bijdehand, druk, onzeker jongetje. Prachtige blauwe ogen. Die vaak vrolijk en ondeugend staan, maar soms ook verdrietig of boos.

Vandaag is je verjaardag, 23 jaar oud. Dat betekend dat je alweer 15 jaar in ons hart zit. Daar zul je altijd een plek houden, want wat hebben wij veel met jou meegemaakt.

Mooie dingen in ons gezinshuis. Scouting, voetballen, de vakanties met je opa en oma, het leven in een gezin. Je genoot er zó van. Al had je toen soms ernstige driftbuien of gedragsproblemen, iedereen om jou heen mocht je. Jij had en hebt een ‘gunfactor’. Mede door je open en stralende gezicht.  Je humor en je karakter.

Maar wij hebben ons ook vaak zorgen gemaakt. Toen je gedragsproblemen ernstiger werden. Zoveel verhuizingen op jonge leeftijd, om maar die geschikte woonplek voor je te vinden. Periodes dat niemand tot je leek door te dringen. Weken dat wij je niet konden bereiken. Dat je vast zat.

Verdriet toen wij je opzochten in een gesloten jeugdinrichting. Dat beeld van jou, als kind in een cel,  raak ik nooit meer kwijt. Jij hoorde daar zó niet thuis, maar hulpverleners  konden op dat moment geen juiste woonplek voor je vinden. Dat wij je moesten vertellen dat je niet meer in ons gezinshuis kon wonen, was ook zo’n klote moment.

Maar het grootste verdriet was toch wel het overlijden van je opa en oma. Eerst je opa door een ziekte en daarna je oma door een noodlottig ongeval. Zij waren als ouders voor jou. Knokte met alles wat ze in zich hadden, om jou een zo normaal mogelijke jeugd te geven, omdat hun dochter dat niet kon. Zoveel respect voor deze mensen. Wat had ik in die periode met je te doen. Jij, die al zo worstelt met je emoties, moest dit zware verlies ook nog eens verwerken. Bijna onmogelijk.

Inmiddels ben je een volwassen man. Deze foto van jou staat op mijn nachtkastje. Ik kijk er vaak naar. Want ik zie nog steeds dit jongetje in jou. Ondanks je heftige jeugd, doe je je best om je draai te vinden in deze maatschappij. Met vallen en opstaan, maar je geeft niet op. Soms ben je niet te peilen, houdt je je gebruiksaanwijzing, maar dat maakt jou juist zo uniek. Ik blijf genieten van je humor en de glinstering in je mooie blauwe ogen.

15 jaar geleden ben je in ons hart geboren en we houden van je om wie je bent. Gefeliciteerd lieverd!

Geluk zit in kleine dingen

De zomervakantie is weer voorbij. Wat een prachtige maanden met volop zon, hitte, vrijheid en blijheid. In deze maanden hebben wij jou ook beter leren kennen, ons weekendpleegkind.

Met de keren dat je kwam, ging het afscheid met je moeder beter. Werden de ‘sterke verhalen’ minder en voelde je aan dat je bij ons mag zijn zoals je bent. En wat ben je leuk, grappig, ondernemend, ondeugend en vrolijk.

Onze dochter geniet ook van je aanwezigheid. Jullie versterken elkaar. Maken ruzie, net als zusjes, maar kunnen ook uren heerlijk samen spelen. Allebei gek op paarden.

Wat mij snel opviel; je geniet van de gewone dingen. Weekendpleegzorg houdt wat ons betreft dat ook in, het kind het ‘normale’ gezinsleven’ meegeven. Spelletjes spelen. Naar de winkel. Thuis restaurantje spelen. Uitgebreid douchen. Werken in de tuin. Jouw wereld samen met je moeder is heel klein. Jullie hebben geen familie en je moeder komt op de fiets nooit buiten de stad. Wij kunnen jou daarom al zo blij maken met een autoritje. Ik zie je dan genieten van ” de grote buiten wereld”.

We hebben je meegenomen naar plekken waar je nog nooit geweest bent; een restaurant, het theater, een museum. Naar onze familie. Onze vriendengroep omarmde je gelijk. Je zuigt het allemaal op en zei al meerdere keren met het naar bed gaan; “Dit was mijn leukste dag ooit.”

Dat is ook gelijk wat jij ons leert. Dat je moet genieten van de ‘simpele’ dingen in het leven. Dat wat in onze ogen vaak heel gewoon is, voor veel kinderen in Nederland niet gewoon is. Wij vinden belangrijk dat onze dochter dat meekrijgt. Al worstelt zij ook wel eens met het verdriet dat zij ziet bij jou.

Het verdriet dat je nog steeds hebt als we naar bed gaan. Hoe spannend je het vindt om alleen op een kamer te liggen, omdat je thuis samen met je moeder in één kamer woont. De angsten uit het verleden die jij met je meedraagt.

Wij hebben onze zorgen over je woonsituatie. Je plek op school. Dat je nog niet op een sport zit. Daar hopen we je stapje voor stapje in te begeleiden, samen met je moeder. Zodat je hopelijk daardoor wat meer zelfvertrouwen krijgt. Je dingen kan en mag, die horen bij een achtjarige.

Want je wilt niet bijzonder of speciaal zijn. Je wilt gewoon zijn.

Slaap zacht, droom fijn

Lief meisje,

Ik richt mij tot jou. Jij die boven in ons logeerbed ligt, voor het eerst een nachtje.

Wat was je verdrietig toen je vanochtend door je moeder werd gebracht. Je wilde niet blijven slapen. Je had mij vorige week al verteld dat je dat héél spannend vond. Dat je een paar weken geleden ook dacht voor een nachtje ergens te gaan slapen, maar toen werd dat ene nachtje een maand. Een crisisplaatsing, omdat het tussen jou en mama even niet meer goed ging.

Ik vroeg aan je wat je nodig had om hier een nachtje te kunnen slapen. Je knuffels en je paardrijbroek,  vertelde je. Ik zei dat je van mij alles mocht meenemen wat je nodig had, om je wat fijner te voelen bij ons. Dat ik begreep dat je het spannend vond. “Wij vinden het ook wel een beetje spannend”, vertelde ik. Je moest glimlachen toen ik dat zei.

Ik beloofde je, dat je maar voor één nachtje kwam slapen, écht niet langer. En als je meer gewend bent, je vaker een nachtje komt slapen. Ik vroeg wat ik kon doen, zodat je mij zou geloven. Ik moest je een hand geven en je tien tellen aankijken, dat deed ik. Je zei; tot over zeven nachtjes!

Maar toen ik je thuis had gebracht zei je gelijk tegen mama” Ik ga daar niet slapen!” “Ik ga daar niet slapen!”

Toch bracht je mama je vanochtend. Omdat het beter is voor jou en je mama. Je mama kan zo hopelijk wat meer energie opdoen, om door de week voor jou te zorgen en wij vinden het leuk om jouw wereld hopelijk wat ‘groter’ te maken.

Maar mijn moederhart huilde vanochtend, toen je zo verdrietig binnen kwam en om je moeder bleef vragen. Maar gelukkig draaide je bij in de loop van dag. We hebben leuke dingen gedaan en we vierden deze eerste logeerpartij met pannenkoeken en ijs.

Nu lig je boven en ik ben zo trots op je meisje! Dat je durft uit te spreken dat je het spannend vindt, je mama mist. Dat je je laat troosten door een ‘wildvreemde’ man en vrouw.

Ik wens jou een nacht met mooie dromen. Over bomen vol met snoep en overal regenbogen. Met allemaal lieve mensen om jouw heen en een manege vol met paarden, allemaal voor jou.

Welterusten lief bijzonder meisje.