Noodkreet

Beste wethouder,

Ik wil graag even bij u terug komen op mijn brief die ik u in december schreef. Naar aanleiding van deze brief zijn er gelukkig wat instanties wakker geschud en werden er diverse lijntjes uitgezet rondom onze pleegdochter en haar moeder.

Echter ontvingen wij vorige week helaas slecht nieuws. De urgentie aanvraag is afgewezen voor moeder en kind. Hierover zou ik graag een keer met u in gesprek willen.

Ik kan deels nog meegaan met het standpunt van de woningbouwcorporatie, zij geven aan; u heeft een dak boven uw hoofd en de leefbaarheid is prima. Dat is hun ‘core business’ en daar houden zij zich aan.

Maar over de leefbaarheid en dan met name over de situatie hoe moeder en kind daar moeten wonen/leven, heb ik wel grote zorgen. Eigenlijk zal ik u graag willen uitnodigen om een keer met mij mee te gaan op huisbezoek. Want al de eerste keer toen ik daar over de vloer kwam, wist ik, dit is geen gezonde situatie voor een kind van acht om te moeten opgroeien.

Misschien heeft u zelf ook jonge kinderen? Zijn ze trots op hun kamer, hun spullen? Bent u blij als u naar een drukke werkdag even rustig in de woonkamer kan ontspannen, terwijl uw kinderen op hun eigen kamer op bed liggen?

Dit kind kan nooit naar haar eigen kamer. Ik leer mijn dochter van acht, als ze boos is, om even naar de gang of naar haar kamer te gaan, om weer rustig te worden. Dit kind heeft nooit een plekje voor haarzelf. Ook haar moeder niet.

Slapen, eten, TV kijken, koken, alles moet in één ruimte. Dat is niet goed voor de ontwikkeling van een kind. Hier heeft ze sociaal en emotioneel last van. Ik ben dan wel geen ervaringsdeskundige, maar met wat boerenverstand moet iedereen dat toch inzien?

Daarom ga ik moeder helpen om bezwaar te maken tegen deze uitspraak. Want ik heb het met u nog niet eens over haar problematiek gehad. Ik vind dat alle betrokken hulpverleners rondom dit gezin, de ernst moeten inzien, wat voor schade dit kan en al heeft veroorzaakt bij moeder en kind.

Wethouder, dit kan écht zo niet langer. Ik ben trots op mijn mooie stad ‘s-Hertogenbosch. Maar dit maakt mij verdrietig, dat wij als gemeente zo omgaan met kinderen. Kinderen mogen wat mij betreft nooit de dupe worden van bureaucratische regeltjes.

Met kerstfeest hoor je blij te zijn

Heb jij er ook zo zin in, in de kerstvakantie? Ga je gezellig met je gezin op vakantie of met de familie aan de gourmet? Of juist rustig met je kinderen thuis bij de kerstboom spelletjes doen?

We ontkomen er niet aan met z’n allen. De reclames op de TV, onder andere van alle supermarkten, stralen het ook uit; december moet een feestmaand zijn! Fijn met je familieleden bij elkaar. Cadeaus, mooie kleren en een ruim gedekte tafel met allemaal lekkers. Ik ben zeker dankbaar dat wij met onze familie rond de tafel kunnen zitten. Gezond en gelukkig.

Maar ik ken, sinds ik met pleegzorg in aanraking kom, helaas ook de ‘donkere kant’ van deze feestmaand. Voor veel kinderen is dit ronduit een klote maand. Geen familie waar je naar toe kan, soms zelfs niet eens naar je eigen moeder of vader. Als kind nog nooit een kerstboom hebben kunnen optuigen. Om maar te zwijgen over een nieuwe jurk of broek voor de feestdagen.

Ik zat vaak te janken in de auto, als ik onze jongste pleegzoon na de feestdagen had teruggebracht naar de leefgroep. Kinderen die zelfs met de feestdagen op de leefgroep moesten blijven. Natuurlijk doen groepsleiders hun stinkende best om het rondom deze dagen extra gezellig te maken op de groep, maar kinderen voelen feilloos aan, zeker met dit soort dagen, dat zij geen thuis hebben. Wat gaat er dan in zijn/haar bolletje om als ze ’s avonds op bed liggen? Hoe eenzaam moeten ze zich dan toch wel niet voelen? Ik word daar heel verdrietig van.

Wij nemen onze pleegdochter met de kerstdagen mee naar de familie in de Achterhoek. Dat ene extra bord op tafel is geen probleem en ik denk dat dit eigenlijk bij heel veel families geen probleem zou zijn.

Wil jij het daarom eens bespreekbaar maken binnen je gezin, je familie, als jullie elkaar zien de komende feestdagen? Of er ruimte is om een kind ook een fijne feestmaand te geven? Het gevoel te geven dat hij/zij ook een thuis heeft, een soort van familie. Waar een kind weer even echt kind mag zijn.

Dat is mijn kerstwens voor dit jaar; meer kinderen in Nederland een thuis geven.

Klik hier om vrijblijvend een informatiepakket aan te vragen om pleegouder te worden, in welke vorm dan ook. 

onmacht en verdriet

Beste wethouder zorg,

Ik fiets jankend van verdriet en boosheid vandaag naar huis, na een overleg over onze pleegdochter. Ik wil u graag uitleggen waarom.

Wij kennen haar nu een half jaar en vanaf het begin maken wij ons zorgen over de woonsituatie van haar en haar moeder. Een plek waar veel mensen wonen met diverse problemen. Ook deze groep mensen verdienen een huis. Maar niet om te dealen, te dreigen, ’s nachts te leven en overdag te slapen. Prima als u deze mensen bij elkaar wilt zetten, maar laat daar geen kind van acht jaar oud tussen wonen. Zij wordt vaak midden in de nacht wakker, omdat de politie weer in het complex is.

Natuurlijk belt moeder een paar keer per week naar de politie. Klaagt ze bij de huismeester, de woningbouwcorporatie. Hebben wij met diverse partijen urgentie aangevraagd, maar wachten nu al negen weken op antwoord…..wij bellen, maar krijgen telkens de voicemail….niemand belt terug.

Dat stemt mij verdrietig. Het uitzichtloze van deze moeder. Zij doet haar best om hun kamer, waarin ze moeten eten, slapen, leven, nog enigszins gezellig te maken. Ze doet haar best om haar dochtertje veilig te laten voelen, maar hoe moeilijk is dat, als  jezelf ook steeds angstiger wordt in je eigen kamer?

De boosheid vanochtend na het overleg, waar ik hoor dat er ‘randvoorwaarden’ gesteld worden om hulp aan huis te kunnen bieden. Zo’n randvoorwaarde is een veilige thuissituatie. Dus gaan wij als gemeente dan geen zorg bieden, terwijl dezelfde gemeente verantwoordelijk is voor veiligheid en zorg?!

Dat is toch krom wethouder, of ben ik nou zo dom om dit te begrijpen?

Waar is het wachten op? Dat moeder het niet meer trekt en het kind uit huis geplaatst moet worden? Willen wij dat als gemeente?

Vrijdag komt onze pleegdochter. Vangen wij haar met alle liefde het weekend weer op. Eigenlijk moet moeder dan tot rust komen, maar dit lukt haast niet meer, door alle stress en verdriet.

Misschien hoort u veel van dit soort verhalen? Ik hoop het eigenlijk niet. Maar het moet écht anders geregeld worden. Het liefst nog dit jaar, maar anders zeker volgend jaar.

Groet van een bezorgde pleegmoeder.