Twee vrouwen die ik inmiddels al een aantal jaren bezoek in mijn werk als auditor. Binnen de gezinshuizen vallen zij op door hun bijzondere doelgroep: ernstig gehandicapte kinderen.
Vorig jaar vertelden ze over een baby die met spoed bij hen was geplaatst. Zeer jonge ouders, die niet in staat waren om voor hun ernstig zieke baby te zorgen. Zij namen hem op in hun gezin en wilden hem, in de paar maanden die hem nog gegeven leken, een warm thuis bieden.
Vader en moeder waren altijd welkom, net als de oma’s. Ook de twee andere kinderen in het gezinshuis waren dol op hem. De baby kreeg liefde, aandacht en de juiste zorg.
Toen ik dit jaar de stukken ontving ter voorbereiding op mijn bezoek, las ik over een jongetje van een jaar oud. Het zal toch niet? dacht ik.
Maar daar zat hij. Een vrolijk, mooi mannetje, in een speciale kinderstoel.
Nog voordat ik iets gevraagd had, raakte het beeld me.
De gezinshuisouders vertelden hoe de afgelopen maanden waren verlopen. Hoe artsen eind vorig jaar dachten dat hij het ziekenhuis niet meer zou verlaten. Dagenlang wisselden zij elkaar af in het Ronald McDonald Huis, dag en nacht. Ondertussen ging thuis de zorg voor de twee andere gehandicapte kinderen gewoon door.
In februari ging het echt niet meer. Gelukkig trokken ze tijdig aan de bel en kwam er extra ondersteuning vanuit de werkgever.
Het ventje krabbelde weer op en kon weer terug naar het gezinshuis, waar de expertise aanwezig is om hem de medische zorg te bieden die hij nodig heeft- vaak dag en nacht. Maar deze twee vrouwen willen niet anders. Ze werkten jarenlang in deze sector en begonnen juist daarom een gezinshuis voor kinderen die zoveel zorg nodig hebben.
Deze drie kinderen, hoe kwetsbaar ook, zetten allemaal grote of kleine stapjes in hun ontwikkeling. Elke stap telt. Dat een kind kan en mag groeien, komt door aandacht, liefde en onvoorwaardelijk aanwezig zijn. Dat is wat deze vrouwen doen.
Een kind verliezen is het ergste wat een ouder kan overkomen. Hoe bereid je erop voor, als je weet dat dit jongetje niet lang meer zal leven? vroeg ik hen.
“Pluk de dag”, antwoorden ze.
Samen met zijn ouders en oma’s vierden ze uitbundig zijn eerste verjaardag. Deze kinderen leren je rustiger te leven en te genieten van kleine dingen.
Natuurlijk praten ze ook met de andere kinderen over hoe ziek hij is. Ze bereiden zich zelfs financieel voor op de periode daarna, zodat een aantal maanden geen nieuwe plaatsing hoeft te komen in het gezinshuis. Zodat er ruimte mag zijn voor rouw.
Ook dat hoort bij het gewone leven. Het leven in een gezinshuis.
Bij het afscheid was ik ontroerd. Ik hoop dat ze nog lang van elkaar mogen genieten – zonder te veel ziekenhuisopnames en zonder pijn voor dit kleine mannetje.
Dit bezoek liet mij de afgelopen dagen niet los. Het bevestigde opnieuw hoeveel gezinshuisouders betekenen voor andermans kinderen. Dat deze vrouwen met zoveel liefde en toewijding de laatste maanden van iemands kind nog zo waardevol kunnen maken.
Dat is de kracht van het gewone leven. De kracht van een gezinshuis.
