Vandaag is hij jarig. Onze pleegzoon.
Weer een verjaardag die hij in de gevangenis viert.
En gek genoeg mis ik hem met de jaren steeds meer. Terwijl het contact momenteel vrijwel nihil is. Word ik ouder? Zachter? Emotioneler? Of wordt het gemis gewoon groter naarmate de jaren zich opstapelen?
Toen hij op zijn achtste bij ons kwam, zeiden we: “Hij is geboren in ons hart.” Dat is nooit veranderd.
Zijn leven is tot nu toe één grote bak ellende. Eerlijk gezegd: menig producent zou er een dramatische serie van kunnen maken. Alleen is dit geen serie. Dit is zijn leven.
Rationeel weet ik inmiddels heel goed hoe het zit.
Hij heeft kansen gehad. Heel veel kansen zelfs. En hij heeft ze keer op keer zelf verknald. Hij heeft mensen beschadigd, grenzen overschreden en keuzes gemaakt die consequenties hebben. Dat hij met regelmaat in de gevangenis belandt, komt niet uit de lucht vallen. En nee, ik keur dat vanzelfsprekend niet goed.
Maar rationeel en emotioneel zijn twee totaal verschillende werelden.
Want ergens diep vanbinnen zie ik nog steeds die lieve jongen van acht.
Het afgelopen jaar kwam hij weer wat dichterbij. We hadden regelmatig fijne telefoongesprekken. Hij liet me voorzichtig weer wat meer toe in zijn emoties en gedachten. En hij heeft eindelijk mijn boek https://www.bol.com/nl/nl/p/geboren-in-ons-hart/1001004006549771/?referrer=socialshare_pdp_www
gelezen, waarin hij een grote rol speelt. We haalden herinneringen op. Soms was hij even weer die jongen van toen.
En misschien is dat precies waarom hij dit jaar weer zo nadrukkelijk in mijn hart zit.
Want wat moet er toch in dat hoofd van hem omgaan?
Is hij vandaag blij dat hij weer een jaar ouder is geworden? Heeft hij nog hoop? Durft hij überhaupt nog te dromen over een ander leven? Gelooft hij dat het ooit anders kan?
Of is hij inmiddels gewend geraakt aan een leven waarin gevangenis, verslaving, verkeerde keuzes, boosheid en teleurstelling elkaar steeds opnieuw opvolgen?
Dat vind ik misschien nog wel het verdrietigste.
Ik denk vaak terug aan een professor die mij ooit uitlegde dat we onze samenleving deels hebben ingericht voor mensen die extra ondersteuning nodig hebben. Voor mensen met een beperking bijvoorbeeld. Daar accepteren we dat iemand soms zijn leven lang hulp nodig heeft. Wij krijgen het als maatschappij niet voor elkaar om mensen met trauma, verslaving, psychische problematiek, al dan niet verplicht, te blijven ondersteunen.
Mijn pleegzoon kan dat zelf niet.
In zijn wereld ligt de oorzaak vrijwel altijd bij een ander. Hij blijft schoppen tegen alles en iedereen.
Maar ik blijf denken aan die jongen van acht. Die jongen is niet verdwenen. Als ik hem spreek, hoor ik hem soms nog.
En daarom hoop ik misschien tegen beter weten in dat er ooit een moment komt, waarop hij niet meer hoeft te vechten tegen alles en iedereen. Waar hij op een veilige plek terechtkomt. Een plek waar hij niet voortdurend hoeft te overleven, maar leert leven. Met de juiste begeleiding, structuur en mensen om hem heen.
Vandaag sturen wij hem, zoals ieder jaar, een verjaardagskaart.
Omdat je iemand verantwoordelijk kunt houden én tegelijkertijd kunt blijven zien waar hij vandaan komt.
Omdat hij, hoe vaak hij ook valt, voor mij altijd die jongen blijft die op zijn achtste in ons hart werd geboren.
Gefeliciteerd met je verjaardag jongen.
Ik mis je.
