De kracht van het gewone leven

hart

Elk kind verdient een zo gewoon mogelijk leven, een familie. Niet elk kind heeft dit en dat is mede de reden waarom wij ruim 15 jaar geleden pleegouders zijn geworden. Wij hebben het goed en willen dit graag delen met een kind dat het minder heeft getroffen.

Toch gaan wij vandaag onze overeenkomst als pleegouders opzeggen. Waarom? Omdat wij de kracht er niet meer voor hebben. Wel om kinderen een fijn thuis te geven. Er onvoorwaardelijk voor ze te willen zijn. Ze kind te laten zijn.

We hebben alleen niet meer de kracht om een gemeente, instelling en instanties te moeten overtuigen wat de meerwaarde is van het hebben van een pleeggezin/netwerk voor een kind. Je zou verwachten dat een ieder die in deze sector werkt het kind bovenaan zet. Helaas hebben wij de afgelopen jaren zoveel bizarre en schrijnende situaties meegemaakt rondom onze pleegdochter, wat maakt dat wij hier niet meer onderdeel van kunnen en willen zijn.

Er wordt onnodig veel gepraat over processen, doelen en belangen in deze sector. Helaas worden deze overleggen allereerst amper schriftelijk vastgelegd, waardoor iedereen langs elkaar heen praat en niet met elkaar. Hierdoor gaan verhalen een eigen leven leiden en worden mensen onnodig gekwetst. Wie is er er onder aan de streep de dupe van deze bureaucratie? Het kind. Dat wij zo abrupt onze pleegdochter al meer dan 6 maanden niet kunnen zien en spreken, doet ons veel verdriet en heeft heel veel energie gekost de afgelopen maanden.

Ik roep het al jaren; weekendpleegzorg is niet zwaar en moeilijk! De sector maakt het zelf ingewikkeld en onnodig zwaar. Ze willen niet leren van fouten en durven de confrontatie niet aan te gaan. Hoe vaak hebben wij wel niet gevraagd om samen om de tafel te gaan en te leren van fouten die rondom onze pleegdochter zijn gemaakt. Maar wij waren ‘geen partij’ aan tafel vond de desbetreffende zorgaanbieder. Drie jaar intensief opgroeien met onze pleegdochter, haar een familie geven omdat haar moeder totaal geen netwerk heeft en dan ben je ‘geen partij’.

Er lijkt een soort angstcultuur te heersen waarbij het kind als ‘machtsmiddel’ wordt gebruikt. Dat vind ik eng en onacceptabel en daar willen wij geen onderdeel meer van zijn.

Gelukkig ken ik via mijn werk mensen die het op hun eigen manier zijn gaan doen. Waar mensen het op een eigen, vrije manier doen en ze geen onderdeel zijn van logge instanties, met eigen regeltjes en belangen. Waar met het kind gepraat wordt in plaats van over het kind.

Wij gaan het het op deze manier nu ook doen als weekendopvang. Geen instanties en begeleiders meer. Vrijheid, blijheid en gezond boeren verstand, dat is de kracht van het gewone leven. Dat gun ik elk kind en zo moeilijk is dat echt niet.

Van een koude kermis thuiskomen

Je kan niet van elk kind een ster maken, maar je kan ze wel allemaal laten schitteren.

Daarom genieten wij zo van onze rol als weekendpleegouders. Onze pleegdochter een schitterend weekend bezorgen. Haar laten lachen, stralen. Genieten van de mooie dingen in het leven.

Door corona konden wij haar begrijpelijk een tijd niet zien. Gelukkig konden wij beeldbellen en stuurden wij vaak kaarten en ‘knutsel overlevingspakketten’ om haar zo een beetje afleiding te geven en om het kostbare lijntje te behouden wat wij in twee jaar hebben opgebouwd met haar. Ze is net voor Corona verhuist naar een gezinshuis, waar ze op haar plek is. Haar moeder ziet ook in dat deze plek haar goed doet. Moeder vindt daarnaast ook ons erg belangrijk in het leven van haar dochter. Diep respect voor deze vrouw, die alles opzij zet voor een fijne toekomst voor haar dochter.

Wij hebben veel bereikt in die twee jaar dat ze in ons leven is. Achter dat stoere gedrag, wat ze in het begin wel eens liet zien, bleek een heerlijk, lief, onschuldig meisje te zitten. Die zó geniet van het gezinsleven. Wij en onze dochter zijn aan haar gehecht. Zij hoort bij ons in de weekenden.

Wat leefden wij toe naar de datum van 1 juli. Dan zou de bezoekregeling weer opgestart mogen worden. Haar gezinshuis valt onder de gehandicaptenzorg. Ondanks dat wij via onze pleegzorginstantie al akkoord hadden om eerder de bezoekregeling op te starten, konden wij ons erbij neerleggen dat wij nog 1 maand langer geduld moesten hebben. Vanaf 1 juli zouden wij haar weer gaan zien.

Tot twee weken geleden. Toen bleek dat Corona niet het probleem was. Maar protocollen, overleggen, wisselingen zorgaanbieder, processen, gemeente, zorgplannen en wat ze al niet meer gebruiken binnen jeugdzorg om maar als excuus te kunnen gebruiken.

Daar ben ik zo klaar mee! Een kind mag nooit ,maar dan ook nooit de dupe worden van processen. Een kind is geen middel om in te zetten om je afspraken niet na te komen, regels te omzeilen of doelen te behalen.

Onze pleegdochter had ik vandaag aan de telefoon. Met de week dat wij haar bellen, merk ik dat ze ons steeds meer mist. “Wat zou je graag willen doen als je weer bij ons mag komen?”, vroeg ik haar. Niet zwemmen, naar de boot of een ijsje eten in de stad was haar antwoord. Ze zei: “ik wil gewoon naar jullie.”

Dat houden mensen tegen, mensen die zeggen in het belang van een kind te werken. Ik ben nu ruim vijftien jaar pleegouder, dit blijft mij zo zeer doen en ik kan en wil het niet accepteren dat dit soms de werkwijze is.

Lieve pleegdochter, samen met jouw moeder en onze pleegzorgbegeleider, gaan wij ervoor zorgen dat je weer heel snel bij ons mag komen. Jij verdient het om te schitteren.




pluk de dag

Iedereen leeft nu in zijn eigen bubbel. Veel mensen hebben na een aantal weken een soort van ritme gevonden. Thuis werken, thuis onderwijs, vrijdagmiddagborrel online, sporten in de garage en met familie en vrienden facetimen.

De ene dag gaat beter dan de andere. Ik mis vooral het fysieke contact met familie en vrienden, onze pleegdochter. Het spontaan ergens naar toe kunnen gaan. Mijn yoga club op de dinsdagochtend. De koffieochtend met mijn vriendin. De vrijheid om te doen wat je wilt op dat moment.

Op zulke ‘dip momenten’ denk ik regelmatig aan ouders die ik spreek bij Zorgoppas. Wij bellen juist nu veel ouders, gewoon om even te vragen hoe het met ze gaat. Ik werk hier nu ruim een jaar en heb in al die maanden vele bijzondere gesprekken gevoerd. Juist in deze tijd krijg ik nog meer respect voor ouders met een zorgbehoevend kind. Waarom? Omdat zij laten inzien, dat ondanks dat het soms zwaar is om altijd de zorg te hebben voor een kind, ze juist nu weer de veerkracht hebben om ook hiermee te dealen. Hun aanpassingsvermogen is groot en gelukkig helpt humor ze ook vaak .

“Erma, ik leefde door mijn zoon al twee jaar in een soort isolatie” zei een moeder van de week aan de telefoon. Die kwam binnen bij mij. Doordat wij een geschikte oppas voor haar gevonden hadden, was zij na twee jaar weer een keer met een vriendin naar de kroeg geweest. Zij wist niet beter en kon nooit een geschikte oppas voor haar zoon vinden, die medische zorg nodig heeft. “Ouders klagen nu zo”, zei deze moeder, “maar ik kan al zo lang nooit spontaan de deur uit”. “Ik geniet nu zo intens van de oppas die komt en ik heerlijk met een boek een uur met mijn snoet in de zon kan zitten”. “Mensen moeten weer leren van kleine momenten te genieten”. “Zo houd ik de zorg voor mijn zoon ook vol.”

Relativeer lieve mensen als je soms net als ik een baaldag heb. Wees dankbaar dat je kinderen gezond zijn en geen extra zorg nodig hebben. Dat als straks alles weer een beetje normaal is, je kan gaan en staan wanneer je maar wilt. Heel veel ouders in Nederland hebben die luxe al jaren niet meer. Pluk de dag!