Rotjochies

Na de documentaire ‘Alicia’ was afgelopen maandag ‘Rotjochies’ te zien op de TV.

Jongeren worden in deze documentaire gevolgd op een afgelegen boerderij in Frankrijk. Beschadigde jongeren door alles wat ze in hun leven al hebben meegemaakt. Onze pleegzoon heeft ook een periode in Frankrijk gewoond, ik schreef er toen dit over; Vive la France

Ik zag mijn pleegzoon terug in de jongeren van deze documentaire. Veel roken, wegvluchten naar buiten om te gaan roken als het gesprek te confronterend of te emotioneel wordt. Allemaal in hetzelfde schuitje, zo stoer van buiten, maar zo klein en kwetsbaar van binnen. Wat je bijvoorbeeld terug zag in het vaak knuffelen met een kat, een dier zegt niks terug, accepteert je zoals je bent. Ze zijn kapot gemaakt van binnen, door alles wat ze in hun jonge leven al hebben gezien en gehoord.

De verharding die ik ook in de loop van de jaren bij onze pleegzoon zag. Het kind wordt kleiner, emoties worden weggedrukt door drank en drugs. Meedoen met je ‘vrienden’, elke dag in een ‘overlevingsstand’.

Deels hebben ze dit gedrag niet aan zichzelf te danken, zijn ze ook gevormd door een onveilige omgeving. Dit vond ik goed verwoord door de hulpverlener in het gesprek tussen vader en zoon over het verlof wat eraan zat te komen; “Je kan een vader niet uit huis plaatsen.” “Het kind moet dan weer terug”. Kinderen hebben niet altijd om deze situatie gevraagd, ouders hebben hierin ook een groot aandeel.

Aan het einde van deze documentaire kwam ik net als bij onze pleegkinderen maar tot één conclusie, uiteindelijk moeten ze zelf met hulp een toekomt opbouwen als ouders niet die veilige thuissituatie kunnen bieden. Want dat is wat deze jongeren ook te lang gemist hebben, een veilig thuis. Wij noemen ze als maatschappij denk ik te makkelijk en te snel ‘rotjochies’. Er zit een verhaal achter elke ‘rotjochie’.

mijn pleegzorg utopia

Week van de Pleegzorg, thema is open je wereld.

Goed dat er in zo’n week extra aandacht is voor pleegzorg. Om eens stil te staan bij teveel kinderen in Nederland die geen (t)huis hebben.

Toen ik ruim 15 jaar geleden met pleegzorg in aanraking kwam, had ik gelijk al wel wat kritische kanttekeningen over de werkwijze binnen pleegzorg/jeugdzorg. Helaas zijn deze niet minder geworden in de afgelopen jaren.
Allereerst wil ik wel even benadrukken dat ik iedereen respecteer en waardeer die binnen deze sector werkzaam is. Het blijft een moeilijke sector, mede omdat men werkt met en beslissingen moet nemen over andermans kinderen.

In mijn ‘pleegzorg utopia’ zal het er wel anders aan toe gaan. Het werven van nieuwe pleegouders kan uitdagender en meer van deze tijd. Ik ben laatst met een bevriend stel mee geweest naar een info avond. Ik vond dat met name weekendpleegzorg en ‘parttime pleegzorg’ erg zwaar werd neergezet, mede ook door de verplichtte lange opleiding. Ook werden mijn vrienden na deze avond nooit meer gebeld! Weg betrokkenheid.

Ik denk dat de sector meer op maat moet gaan werken. Pas het programma aan, aan de vorm van pleegzorg die een ouder wenst te gaan doen. Maak het niet mooier dan het is, maar wees reëel en nuchter in je voorlichting, met vooral ook een dosis humor.

Daarnaast zou in mijn ‘pleegzorg utopia’ meer aandacht naar het kind gaan. Ik zie het nu ook weer bij onze pleegdochter, veel zorg een aandacht gaat naar de ouder. Te weinig wordt er naar het kind gekeken en geïnvesteerd. Het kind heeft om dit alles niet gevraagd, het kind heeft nog een toekomst met kansen en mogelijkheden.

Kortom hipper, efficiënter, kind centraal en luchtiger zou mijn ‘pleegzorg utopia’ zijn! En ja, ik blijf ‘schoppen’ tegen de huidige werkwijze, ook bij mijn eigen pleegzorg organisatie. Mede daarom ben ik dit blog ooit begonnen, om mensen in mijn eigen leven op mijn wijze proberen over de streep te trekken om pleegouder te worden. 

Want met gezond boeren verstand, een zorgzaam hart en humor hebben wij de afgelopen 15 jaar het meest bereikt bij onze pleegkinderen. Open je hart en kijk op openjewereld.nu , het is nog mooier en makkelijker dan je denkt! 

verschil mag er zijn

Zusjes zijn het niet, maar zo voelt het gelukkig vaak wel. Ze kunnen uren samen spelen, katten op elkaar, voor elkaar opkomen, boos worden en het weer goed maken.

Wij hebben onze dochter altijd bewust betrokken bij het gehele traject om weer pleegouder te worden. Haar uitgelegd waarom wij het graag willen doen. Ze kent de verhalen van onze jaren als gezinshuisouders en de inmiddels volwassen jongens zijn nog steeds in haar ogen haar pleegbroers.

Wij merken, nu wij onze pleegdochter van 9 ruim een jaar kennen, er best veel zorgen zijn om haar gedrag, haar emoties en wat ze wel en niet kan. De weekenden bij ons blijven goed gaan en zijn over het algemeen gezellig, maar ook dan merken wij steeds vaker de grote verschillen met onze dochter van 8, wie een gemiddelde meid is in haar doen en laten.

Dat stemt mij wel eens verdrietig, hoe zal haar toekomst verlopen? Onze dochter heeft hier soms ook last van. Afgelopen zondag, na een kinderfeestje, vertelde ze met het naar bed gaan dat andere kinderen haar pleegzus niet altijd begrijpen. Waarom ze soms ‘kinderachtig’ doet, in hun ogen ‘vreemde’ vragen stelt en gelijk iedereen om de nek vliegt en ‘opeist’.

Mijn kleine grote meid wil dan voor haar opkomen, haar beschermen en huilt omdat ze dan worstelt met haar gevoelens of ze het wel goed doet en ook niet altijd weet hoe ze het moet doen. Al knuffelend troost ik haar dan en vertel haar dat, hoe jong ze nog is, ze het al zo goed aanvoelt en heeft uitgelegd aan anderen waarom haar pleegzus ‘is zoals ze is’ en dat dat meer dan prima is.

Deze ‘worstelingen’ bij onze dochter, is mede de reden waarom wij weer pleegouders wilden worden. Wij hopen haar op deze manier mee te kunnen geven dat niet iedereen ‘gelijk’ is in onze maatschappij en dat wij elkaar allemaal een beetje kunnen helpen in welke vorm dan ook.

Want ieder mens is zo mooi anders en dat moet vooral zo blijven!