Wil jij het overwegen?

Het is deze week ‘de week van de pleegzorg’. Deze week staan pleeggezinnen en pleegkinderen extra in de aandacht. Dat is hard nodig, want teveel kinderen in Nederland staat op een wachtlijst.

Ik kan het blijven herhalen hoe bijzonder, intensief, leerzaam, mooi pleegzorg kan zijn. Het kan je leven écht verrijken. In welke vorm dan ook. Een middag in de week, een weekend per maand, crisis. Onderzoek eens of er een vorm is die bij jou past.

Dit alles maar met één doel; een kind extra aandacht en liefde geven, een thuis. Het besef dat ze er mogen zijn.

Onderstaand gedicht beschrijft voor mij precies dat wat pleegzorg kan betekenen voor een kind:

Klei

Wij jeugdzorgkinderen zijn klompjes klei
Je kan ons tot alles vormen
De wereld ligt voor ons open
Wij kunnen alles worden
Een liefdevolle vader,
Een geniale neuroloog
Een profvoetballer
Misschien wel psycholoog
(…. Maar waarschijnlijk niet)
Zolang de klei nat is
Valt veel terug te draaien
Wacht je te lang
Dan zijn we kurkdroog
Als er goed voor ons wordt gezorgd
Dan worden wij prachtige beeldjes
Het mooiste kunstwerk in een galerij
Maar zonder aandacht
Zonder compassie
Drogen we uit, en verharden wij

 

acht jaar Bossche

Ik kan het mij haast niet voorstellen en toch is het zo.

Je bent acht jaar oud en je bent bijna nooit verder geweest dan de stad ’s Hertogenbosch. Je vertelt vaak dat je een echte Bossche bent en daar ben je heel stellig in; Ik ben geen Brabantse, ik ben geen Nederlander, ik ben een Bossche!

Je wereldje is écht heel klein, komen wij nu steeds meer achter, nu je een half jaar in ons leven bent.

Wij vertelden je twee weken geleden enthousiast dat we met de herfstvakantie een weekend naar Duitsland zouden gaan. Je trok wit weg en zei met een trillend stemmetje; “Ik wil niet weg uit Den Bosch.” “Ik wil niet zo ver weg van mama.”

Wij hadden ons totaal niet gerealiseerd hoe spannend dit voor jou is. Zo ver weg. Jij hebt nog niet het besef dat je in Nederland woont. Dat er zoveel plaatsen in ons land zijn. Zoveel wegen. Nee, jij kent alleen Den Bosch. Dat is jouw veilige plek.

Je vond het spannend om vrijdag in de auto te stappen. Je eerste vakantie in je achtjarig bestaan. Wij hebben verder niet meer zo de nadruk gelegd op Duitsland. We gingen fijn een stuk rijden. Dat vind je altijd leuk. Picknicken langs de snelweg. Plassen bij een tankstation. Staren naar al die auto’s en vrachtwagens onderweg. Alles is voor jou één groot avontuur.

Je vroeg wel om het kwartier hoe ver we waren, maar ik zag in je ogen dat je, ondanks de spanning, genoot van de reis.

Je genoot verder het hele weekend. Wat ondanks dat je wereldje nog zo klein is, kan jij zó intens genieten van alles. Dat ontroerd mij vaak. Je sliep er heerlijk. De laatste nacht sliep ik naast je, aangezien onze pleegzoon ook een nacht bleef slapen en wij de bedden moesten delen. Je pakte mijn hand en zei; “hier is het zo fijn.”

Lief meisje, ik hoop dat wij jouw wereld buiten Den Bosch steeds groter en minder angstig voor je kunnen maken. Dat verdien jij zo!

oost west thuis best

Jaren terug zijn wij gezinshuisouders geweest. Dit blijft een prachtige herinnering van bijzondere jaren. Nadat wij gestopt waren met het gezinshuis, zijn wij pleegouders geworden. Uit die tijd hebben wij wel dierbare vriendschappen overgehouden. Mede omdat een ‘buitenstaander’ vaak niet begrijpt, hoe het is om 24/7 met andermans kinderen samen te leven. Hoe het je leven verrijkt, maar ook hoe zwaar het op bepaalde momenten kan zijn.

Als auditor kom ik ook regelmatig achter de voordeur bij veel gezinshuizen. Als ik dan bij ze aan de keukentafel zit, zie ik bij veel hun passie en hun gedrevenheid voor dit werk. Maar ook komt regelmatig de werkdruk ter sprake. Dat ‘eigen tijd’ er wel eens bij inschiet. Terwijl dat juist ook zo belangrijk is, anders houdt je het niet vol.

Daarom bieden wij wel eens aan om op te passen. Zo ook het afgelopen weekend bij bevriende gezinshuisouders. Zodat zij na jaren weer eens met hun eigen kinderen en aanhang een weekend weg konden.

Ik blijf dat machtig mooi vinden. Samen weer even onder één dak wonen met allemaal verschillende kinderen. Aan een lange tafel met elkaar eten. Ieder met zijn, haar verleden, maar op deze wijze toch een geheel, een gezin.

Ik moest afgelopen weekend toen ik naar deze kinderen keek, hun verhalen hoorde, ook denken aan de documentaire van vorige week van Alex de Bokx. Hij beschrijft in deze documentaire precies wat de kracht is van een gezinshuis. Elke dag, elke maand, elk jaar zijn er dezelfde ‘opvoeders’. Hier mag je lang blijven. Hier is het veilig. Dit is jou thuis.

Dat merkte ik afgelopen weekend ook aan de kinderen. Dit is voor nu hun thuis. Ze gaan naar de voetbal en komen thuis met alle shirts van het team die gewassen moeten worden; “Moeders het is jouw beurt voor de was”. Hoe fijn is het voor een kind om dit te kunnen zeggen. Zaterdagavond met z’n allen met wat lekkers voor de TV. Samen het konijnenhok verschonen. Bloemen op tafel, fruit in de fruitschaal, kaarsen branden.

Onze dochter van zeven verwoorde het mooi toen wij zondagavond weer naar huis reden; “Wat is het een fijn huis. Het lijken gewoon allemaal broertjes en zusjes van elkaar. Kei gezellig!”